هـر گه کـه یـاد آن قـد و بالا کنـم           جاری ز دیده اشک، چو دریـا کنم

از دود ِ دل شــرر بـه ثـریـا زنـم            گاهـی که بال ِ مرغ فـغان وا کنـم

شب طول و تیرگی دو برابر کند           چون یاد آن دو زلــف چلیـپـا کنـم

آیـیـنـــــــــه خیــال، بـرابــر نـهـم           وان روی دلـپــذیــر، تمـاشـا کنـم

ای روزگـار ِ خیره سر ِ تیـره دل           نامـردم ار ز جور تو شکـــوا کنـم

تو هیچ نیسـتی و نرنجـم ز هیــچ           هیـچـم اگـر به هیــچ، محاکـا کنـم

تنها ز عشـق نالـم و نالم چنانـک            این سینـه رشک سیـنـه سیـنـا کنم

امروز عشق پیشـه کنـم، چون رسیــد             فردا، نـشسـتـه و چاره فــردا کنــم

با زاهدان ِ دوزخـی انـدر بهشـت           بی روی تـو چگـــونه مـُـدارا کـنـم

هنـگام سجـده سـاز کنـم توبـه را            در پیش ِ کفر ِ زلف ِ تو حاشـا کنم

گاه ِ نـیــاز خواسـتـنـم از خــدای            شرم آیدم که جـز تو تـقـاضــا کنـم

ننگ آیـدم ز عاشـقـی خویـشــتـن           چون یـاد مهـــــرداد او ِسـتــا کـنـم

دل در گــداز ِ آتـش ِ سـودا نـهــم            جان پُـر ز درد و داغ ِ تـمـــنا کنـم

در دل بـنــای آذر ِ برزیـن نـهــم            سر پـُر ز دود ِ آتـش ِ ســـودا کنـم

چون مهــرداد پیـر شـوم یـکشبـه            تا عشـــقی آنـچـنـانــت مهیـــا کنـم

هرچـنـد یوسفــم، نه بدان پایـه ام            کز عشـق ِ خط ّ و خال، تبـرّا کنـم

سـودای سلطنـت به کنـاری نـهـم            پـیـغمــبــــری فـدای زلیــــخـا کنـم

چشم وا کردیم رنگی از بهار آموختیم

شـد فراهـم گـوش آواز هـزار آموختیم

فتنه آخرزمان رنگی به روی ما شکست

تـا ز چـشـم یار، درس انـتـظـار آموختیم

در تکاپوی سراغ بی نشان معشوق خویش

جاده ها خواندیـم و غوغـای غبار آموختیم

خاک دامنگیر غربت بود و داغ بی کسی

سایـه زلـف بـتـان دیـدیــم و کـار آموختیم

جز پریشـانی که دارد فکر سامان داشتـن

سیر بخت خود ز وضع روزگار آموختیم

عشق محرومان به بازارت خریداری نیافت

سـوخـتــیــم و مـعـنـی شـمــع مزار آموختیم

جز جنـون ما به غیـرت دسـتـگیـر مـا نبود

هرکه را سود و زیان در کوی یار آموختیم

گر نداری درد درویشـان بدیشان رو مکن

زین فناکیشان من و منصور، دار آموختیم

پرسش ما بیدلان را پاسخی با کس نبود

بیکسی را ناله ای در کوهسـار آموختیم *

* اشاره به این بیت حضرت ابوالمعانی است:

  کس سوال مرا جواب نگفت 

  ناله در کوهسار خواهم کرد